Józef Krukowski

Ks. Józef Wójcik urodził się 2 listopada 1934 r., w Gałkach Krzczonowskich k. Gielniowa. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Po odbyciu studiów teologicznych w 1958 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Jana Kantego Lorka. W latach 1964-1967 odbył studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie w 1971 r. uzyskał stopień doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem ks. prof. Mariana A. Myrchy.

Po otrzymaniu święceń kapłańskich pracował w kilku parafiach diecezji sandomierskiej. W latach 1958-59 był wikariuszem parafii w Ożarowie k. Ostrowca Świętokrzyskiego, gdzie za wygłoszenie kazania w obronie krzyży usuwanych z sal szkolnych przez władze komunistyczne został aresztowany i skazany na karę miesięcznego pozbawienia wolności, którą odbył w więzieniu w Kielcach. W latach 1962-1968 był duszpasterzem w Wierzbicy, gdzie uratował parafię katolicką przed likwidacją. Władze komunistyczne – wykorzystując konflikt między wikariuszem, który zbuntował część parafian, a proboszczem – bezskutecznie usiłowały utworzyć tam „niezależną parafię”.

Za wielokrotne odważne wystąpienia w obronie Kościoła i ludzi wierzących ks. Józef Wójcik w okresie PRL był 18 razy aresztowany,
a 9 razy karany pozbawieniem wolności pod zarzutem organizowania nielegalnych zgromadzeń w domach prywatnych w celu sprawowania Mszy św. i nauczania religii. Będąc wikariuszem parafii NMP w Radomiu w czerwcu 1972 r. „uwolnił” kopię cudownego obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, wędrującą razem z Księdzem Prymasem Stefanem Wyszyńskim po całej Polsce – od diecezji do diecezji – podczas Wielkiej Nowenny zaprogramowanej z racji Tysiąclecia Chrześcijaństwa w Polsce. Kopia ta na trasie pielgrzymowania została „zaaresztowana” przez agentów SB i przewieziona na Jasną Górę, gdzie przez 6 lat pod ich ścisłą strażą była przetrzymywana w bocznej kaplicy Bazyliki Jasnogórskiej. Ks. Józef Wójcik za wiedzą Księdza Prymasa fortelem „wykradł” ten Obraz stamtąd i z pomocą jednego kapłana i dwóch sióstr z Mariówki przewiózł go do Radomia na szlak Wielkiej Nowenny.

W latach 1972-2010 był proboszczem parafii św. Andrzeja Apostoła w Suchedniowie. Przez pierwszych pięć lat władze państwowe nie chciały wyrazić zgody na zatrudnienie Go na tym stanowisku. Po upadku komunizmu aktywnie uczestniczył w zagospodarowywaniu odzyskanej wolności, podejmując się różnych funkcji duszpasterskich, m.in. w 2000 r. był kapelanem polskich sportowców podczas Olimpiady w Atenach. Dzięki Jego staraniom na terenie parafii Suchedniów został wybudowany kościół filialny w Ostojowie, przy którym powstała nowa parafia. Ks. Józef Wójcik był znakomitym kaznodzieją. W kazaniach swych podtrzymywał ludzi w wierze i odważnie występował w obronie chrześcijańskiej tożsamości Narodu polskiego w okresie PRL. Także w III Rzeczypospolitej piętnował działania zmierzające do ateizacji społeczeństwa i ograniczania wolności sumienia i religii.
W 2013 r. wystosował do Donalda Tuska, premiera Rządu RP, otwarty list, w którym zaprotestował przeciwko faktom tolerowania przez władze państwowe znieważania wartości chrześcijańskich i dyskryminacji ludzi wierzących w życiu publicznym. Był aktywnym członkiem Stowarzyszenia Kanonistów Polskich.

Za wybitne osiągnięcia w życiu społecznym i zasługi w pracy duszpasterskiej i patriotycznej na rzecz przemian demokratycznych otrzymał wiele odznaczeń, m.in.: w 1995 r. od prezydenta RP – Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta, a następnie w 2007 r. – Krzyż Wielkiego Orderu Polonia Restituta; od prezydenta Włoch – Order Zasługi Republiki Włoskiej za umacnianie dobrych stosunków między narodami; w 1997 r. – Krzyż starszego kapelana Rycerskiego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy; w 2008 r. na wniosek dzieci – Order Uśmiechu, a w 2009 r. od Biskupa Polowego W.P. – Medal Milito pro Christo. Jego działalność opisał Czesław Ryszka w książce: Infułat z Suchedniowa (Kraków 2007).

Ks. infułat Józef Wójcik zmarł 16 lutego 2014 r. w Świętokrzyskim Centrum Onkologicznym w Kielcach. Pogrzeb odbył się w Suchedniowie przy licznej obecności duchownych i wiernych świeckich. Mszy św. żałobnej podczas pogrzebu przewodniczył Henryk Tomasik, biskup radomski, a kazanie wygłosił Pacyfik Dydycz, biskup drohiczyński.

R.I.P.

Damian Kwiatkowski

Urodził się 23 lutego 1955 r. w Żarkach, powiat Myszkowski. Ukończył szkołę podstawową i średnią w Żarkach. Studia filozoficzno-teologiczne podjął w 1975 r. w Wyższym Seminarium Duchowym Diecezji Częstochowskiej w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał 7 czerwca 1981 r. Zaraz po święceniach pracował jako wikariusz w parafii św. Jana Chrzciciela w Poczesnej. Był absolwentem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego. W latach 1985-1989 odbył studia specjalistyczne z zakresu prawa kanonicznego w Rzymie na Uniwersytecie Gregoriańskim. Studia w Rzymie ukończył w 1989 r. stopniem doktora na podstawie pracy „I sacramenti dell`iniziazione cristiana nella disciplina sacramentale della chiesa armena in Polonia secondo i sinodi di Leopoli (1689) e di Roma (1911).” [Sakramenty inicjacji chrześcijańskiej w dyscyplinie sakramentalnej kościoła ormiańskiego w Polsce na podstawie synodów we Lwowie (1689) i w Rzymie (1911)]. W latach 1989–1991 był prefektem w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. Do dnia śmierci wykładał prawo kanoniczne w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Częstochowskiej i Wyższym Sosnowieckim Seminarium Duchownym w Częstochowie. Pełnił różne zadania w archidiecezji częstochowskiej. Był wikariuszem sądowym Sądu Metropolitalnego w Częstochowie. Należał do Rady Kapłańskiej oraz Kolegium Konsultorów.

Ks. Szczepański był kapelanem honorowym Jego Świątobliwości. Był członkiem zwyczajnym Stowarzyszenia Kanonistów Polskich. Zmarł nagle wieku 59 lat, 19 lutego 2014 r. w Częstochowie. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Żarkach.

R.I.P.

Marcin Czujek

 

Za szczęście poczytuję sobie, że w moim długim życiu dużo więcej spotykałem ludzi dobrych niż złych, dużo więcej doznałem od ludzi dobrego niż złego. Szczęście dawała i wciąż mi daje przyjaźń ludzka. Pośród burz życiowych szczęście dawała mi praca naukowa i dydaktyczna, bliski kontakt z młodzieżą, z siostrami zakonnymi. Szczęście dawała mi świadomość, że w ciągu półwiecza mej pracy sądowej wielu ludziom pomogłem uporządkować zgodnie z sumieniem sprawy małżeństwa i rodziny, że mogłem przyczynić się do wyniesienia na ołtarze bł. Edmunda Bojanowskiego, bł. Siostry Sancji i bł. Matki Marii Karłowskiej. I dziś wśród tej radości spokojnie, bez cienia smutku, bez cienia melancholii, z wiarą głęboką myślę o nowej podróży, ostatniej już, o podróży, z której już nie ma powrotu o podróży w Wieczność[1].

 

Powyższe słowa wypowiedziane przez ks. prof. Mariana Fąkę najlepiej charakteryzują całą jego drogę życiową opartą na umiłowaniu Prawdy i człowieka. Bogate w doświadczenia życie ks. M. Fąki rozpoczęło się dnia 25 listopada 1924 r. Jego dom rodzinny przeniknięty był głęboką religijnością. Do kapłaństwa dojrzewał pod okiem proboszcza Fary w Ostrowie Wielkopolskim – ks. kan. Leona Płotki. W czasie II wojny światowej przebywał w Kielcach i tam zdał maturę. Święcenia kapłańskie przyjął w farze poznańskiej 11 czerwca 1949 r. z rąk abp. Walentego Dymka. Dzień później sprawował Mszę św. prymicyjną w parafii św. Antoniego w Ostrowie. Był pierwszym kapłanem pochodzącym z tej ostrowskiej parafii. Pełnił posługę duszpasterską w Bojanowie Poznańskim i w parafii katedralnej w Poznaniu. Studiował prawo kanoniczne na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Jak sam zapisał to w swojej autobiografii: Częste dojazdy do Warszawy były męczące, jednak miła atmosfera na uczelni i więzy koleżeńskie osładzały wszystkie trudy[2]. Rozwój zainteresowań i badań nad prawem kanonicznym zaowocował w grudniu 1969 r. obroną pracy doktorskiej pt.: „Synod diecezjalny poznański biskupa Andrzeja Szołdrskiego z roku 1642”. Dalszy zakres badań, poparty pracą na stanowisku adiunkta Wydziału Prawa Kanonicznego ATK od października 1970 r. obejmował zagadnienia prawa wyznaniowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w rozprawie habilitacyjnej: „Stan prawny Kościoła katolickiego w Wielkim Księstwie Poznańskim w latach 1815-1850 w świetle prawa pruskiego”. W pracy poddawał analizie prawniczej cały system kościelno-polityczny oraz procesy pruskiego życia prawnopaństwowego w zagadnieniach wyznaniowych. Zdobywane i ugruntowane zdolności naukowo-badawcze pozwoliły ks. prof. Fące przez prawie 35 lat dzielić się swoją wiedzą na forum akademickim (od października 1970 r. pracując jako adiunkt w Katedrze Historii Prawa Kościelnego w Polsce na Wydziale Prawa Kanonicznego ATK, a od października 1974 r. jako docent Papieskiego Wydziału Teologicznego w Poznaniu). W działalności naukowo-badawczej Profesor swoją uwagę koncentrował wiernie przede wszystkim na problemach historii prawa kanonicznego w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem stosunków Kościół-państwo. W 1982 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym nauk prawnych, a 16 października 2000 r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Na płaszczyźnie akademickiej prof. Fąka pozostał zaangażowany także w ostatnich latach swojego życia i choć nie podejmował już aktywności dydaktycznej służył swoją wiedzą i doświadczeniem będąc recenzentem rozpraw doktorskich.

 

Droga studiów nad prawem kanonicznym wiązała się w życiu Profesora z Jego pracą w Metropolitalnym Sądzie Duchownym w Poznaniu. Od 1957 r. pracował najpierw jako notariusz, wiceoficjał, a od 1984 r. jako oficjał. Do końca życia był sędzią diecezjalnym niosąc pomoc w opracowywaniu wyroków i prawomocnych orzeczeń. Było to Jego powołanie, w którym najważniejsza okazywała się służba człowiekowi i Prawdzie. Jak sam wspominał w swojej autobiografii: Praca w Sądzie Duchownym stała się moją wielką szkołą życiową i wprowadziła mnie w blaski i cienie, a raczej w cienie życia małżeńskiego i rodzinnego. Kierowałem sekretariatem sądu, przyjmowałem interesantów udzielając porad i informacji. Kanoniczne prawo małżeńskie i procesowe stało się odtąd domeną mej pracy (...) Przychodziły osoby, które najczęściej były pokrzywdzone przez drugą stronę, którym skomplikowało się życie i szukały możliwości uporządkowania spraw sumienia. Przeżywałem wszystkie te sprawy[3]. W przestrzeni pracy sądowej ks. Fąka uczestniczył również w procesach beatyfikacyjnych bł. Edmunda Bojanowskiego, bł. Siostry Sancji – Janiny Szymkowiak oraz bł. Marii Karłowskiej. Aktywność prawno-sądowa ks. Profesora rozciągała się więc między dwoma biegunami historii ludzkich losów. Od spraw naznaczonych ciężarem pogmatwanych ludzkich dróg aż po drogi autentycznej świętości – choć i te nie były pozbawione, jak okazywało się
w trakcie prac procesowych, wymagających i trudnych doświadczeń. Sądowa służba człowiekowi i Prawdzie, poszukująca autentycznych dróg realizacji ludzkiego i chrześcijańskiego powołania, stała się więc dla Profesora nie tylko przestrzenią realizacji własnych poszukiwań i zainteresowań naukowych, ale także okazją do kształtowania chrześcijańskiego ducha nauki w powierzonych Jego profesorskiej opiece studentach. Jako wykładowca Wydziału Prawa Kanonicznego ATK, a później UKSW oraz profesor Papieskiego Wydziału Teologicznego, a następnie Wydziału Teologicznego UAM w Poznaniu, mógł poszczycić się bowiem licznymi magistrantami oraz doktorantami prawa kanonicznego. Odpowiedzialność za pracę naukową towarzyszyła Profesorowi także do ostatnich miesięcy przed śmiercią, gdy z ogromnym wysiłkiem podejmował się jeszcze recenzji ostatnich, jak okazało się później, prac doktorskich na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji KUL.

 

Bogatą historię życia ks. prof. M. Fąki trudno streścić w kilkunastu zdaniach. Godne uwagi wydaje się jednak podkreślenie, iż umiejętność dostrzegania całej osoby ludzkiej, we wszystkich jej wymiarach – zarówno doczesnym jak i nadprzyrodzonym – stanowiła o wyjątkowym charakterze pracy sądowo-akademickiej Profesora i była jej swoistym mottem. Umiłowanie człowieka i Prawdy stało się zatem przestrzenią realizacji na płaszczyźnie prawa kanonicznego słów Chrystusa Czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy Pan wasz przyjdzie. Te słowa – pisał w swojej autobiografii Ksiądz Profesor – przypominają mi ostateczne wezwanie, które nastąpi wówczas, kiedy Pan zechce. Pragnę za nim podążyć i pragnę, aby wszystko, co składa się na moje ziemskie życie, przygotowało mnie do tej chwili[4].

 

R.I.P.

 



[1] M. Fąka, Autobiografia, „Poznańskie Studia Teologiczne” 19 (2005), s. 263-264.

[2] Tamże, s. 302.

[3] Tamże, s. 297.

[4] Tamże, s. 307.

 

 

Józef Bar

Ks. Zdzisław Majcher urodził się 15 stycznia 1929 r. k. Jaćmierza, na Podkarpaciu. Po maturze w Sanoku, w 1948 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Dnia 21 czerwca 1953 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk Biskupa Przemyskiego Franciszka Bardy.

Po święceniach przez jeden rok pracował jako wikariusz w parafii Szebnie k. Jasła, po czym został skierowany na studia specjalistyczne na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Uwieńczył je obroną pracy doktorskiej w 1958 r.

       Po powrocie do diecezji pełnił kolejno szereg funkcji w strukturach Kościoła partykularnego, nie tracąc nigdy kontaktu z duszpasterstwem parafialnym. I tak był najpierw notariuszem Kurii Biskupiej i kapelanem Biskupa Franciszka Bardy, a jednocześnie obrońcą węzła małżeńskiego i promotorem sprawiedliwości w tamtejszym Sądzie Biskupim. Równocześnie w latach 1968-1971 pełnił obowiązki administratora podprzemyskiej parafii Nehrybka.

W latach 1970-1976 był wicekanclerzem, a następnie do 1992 r. kanclerzem Kurii Biskupiej w Przemyślu. Od 4 stycznia 1992 r. do 2 lu-tego 2005 r. był Oficjałem Sądu Metropolitalnego w Przemyślu.

Ks. Zdzisław Majcher był członkiem Przemyskiej Kapituły Metropolitalnej, od 22 lutego 2002 r. jej dziekanem, a w dniu 25 września został odznaczony godnością Prałata Jego Świątobliwości.

Zmarł 30 maja 2012 r. i został pogrzebany na Cmentarzu Głównym w Przemyślu w grobowcu Kapituły.

R.I.P.

Agnieszka Romanko

 

Ks. kan. dr Stanisław Cierkowski urodził się w 8 maja 1970 r. Pochodził z Mroczna (województwo mazursko-warmińskie).

Studiował teologię najpierw przez 5 lat w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie, a następnie przez 1 rok  w Wyższym Seminarium Duchownym  w Toruniu. W 1995 r. przyjął święcenia kapłańskie w katedrze toruńskiej. W tym samym roku uzyskał tytuł magistra w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

W latach 1996-2000 studiował prawo cywilne na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, uwieńczone magisterium z prawa cywilnego. Dalsze studia prawnicze kontynuował w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, prowadzonym przez jezuitów, gdzie uzyskał licencjat. Rozprawę doktorską napisaną pod kierunkiem o. prof. Janusza Kowala, SJ na temat: L’impedimento di parentela legale. Analisi storico-giuridica del diritto canonico e del diritto statale polacco (Przeszkoda pokrewieństwa prawnego. Analiza historyczno-prawna prawa kanonicznego i prawa polskiego) obronił 10 stycznia 2006 r.

Ks. Cierkowski był obrońcą węzła w Sądzie Biskupim Diecezji Toruńskiej oraz pracownikiem Wydziału Teologicznego UMK w Toruniu. Prowadził referat prawny Kurii Diecezjalnej, a także był sekretarzem
I Synodu Diecezji Toruńskiej.

Zmarł 3 kwietnia 2013 r. po rocznej walce z chorobą, Miał zaledwie 43 lata i 18 lat kapłaństwa. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się 6 kwietnia Mszą św. sprawowaną w katedrze toruńskiej, której przewodniczył ks. inf. Andrzej Wawrzyniak. Następnego dnia ciało ś.p. ks. Stanisława zostało przeniesione do kościoła parafialnego pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mrocznie. Dnia 8 kwietnia odbyła się Msza św. pogrzebowa pod przewodnictwem Biskupa Toruńskiego Andrzeja Suskiego. Ciało ś.p. ks. Cierkowskiego spoczęło w rodzinnym Mrocznie.

R.I.P.

 



* Opracowano na podstawie wydania internetowego tygodnika „Niedziela. Głos z Torunia”: http://www.niedziela.diecezja.torun.pl/2008/0820/4.html; http://www.niedziela.pl/ artykul/105676/nd/Pojdz-slugo-dobry-i-wierny [dostęp: 12.06.2014]