Tomasz Rozkrut

Rola adwokata w zreformowanym procesie małżeńskim

Rozpoczynając refleksję nad zadaniami adwokata we współ­czes­nym, znacznie zreformowanym przez papieża Franciszka w 2015 r. orzekaniu nieważności małżeństwa przez sądownictwo Kościoła[1], warto przywołać niezmienną zasadę, która poucza, że zawsze należy pamiętać o prawie Bożym, kiedy aplikujemy prawo kanoniczne do po­szczególnych przy­padków[2]. Przede wszystkim należy mieć tutaj na myśli jedność, nieroze­rwalność oraz sakramentalność instytucji mał­żeństwa.

Andrzej Pastwa

Bonum coniugum: problem hermeneutyczny orzecznictwa kościelnego

Wprowadzenie

Dwukrotne odniesienie się przez papieża Benedykta XVI do tytu­ło­wej kwestii w przemówieniach do Roty Rzymskiej z 2011 i 2013 r.[1] było aż nadto wyraźnym sygnałem, że wśród pilnych zadań stojących przed kościelnym orzecznictwem i doktryną kanonistyczną sytuuje się możli­wie precyzyjna odpowiedź na pytanie: jakie miejsce w praw­nej struk­tu­rze małżeństwa – i co ważne, w relacji do bona matrimonii: bo­num pro­lis, bonum fidei, bonum sacramenti – zajmuje nowo zde­fi­nio­wany istotny element: (ordinatio ad) bonum coniugum?[2]

Józef Krukowski

Konkordat polski 1993/1998: geneza, przedmiot i stosowanie*

Temat wykładu obejmuje trzy punkty. W pierwszym zostanie skie­ro­wana uwaga na genezę konkordatu w ogólności i Konkordatu pol­skiego z 1993 r. w szczególności. W drugim punkcie skierujemy uwagę na to, ja­ki jest jego przedmiot, czyli katalog uregulowanych w nim spraw. W trze­cim na to, jakie są zasady stosowania go w krajowym po­rządku prawnym.

Piotr Kroczek*

Kompetencje promotora sprawiedliwości w nowym procesie małżeńskim

Promotor sprawiedliwości (vel rzecznik sprawiedliwości[1], łac. pro­motor iustitiae) to jeden z urzędów publicznych w Kościele i jedno­cze­śnie jeden z urzędników trybunału kościelnego dobrze i szeroko opi­sa­nych w literaturze przedmiotu[2]. Kluczową regulacją tej instytucji w Ko­ściele łacińskim jest Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r.[3]

Wojciech Góralski*

Postanowienia Konkordatu polskiego z 1925 roku i problem ich recepcji i realizacji

      Stosownym instrumentem prawnym umożliwiającym pokojowe i har­monijne uregulowanie całokształtu wzajemnych stosunków pań­stwa i Ko­ścioła Katolickiego jest konkordat. Poczynając od XV stulecia, historia zna generalnie dwa modele takiej umowy dwustronnej: tra­dy­cyjny, oparty na przesłankach dawnego prawa publicznego Kościoła, oraz nowy, pow­stały na gruncie nauki Soboru Watykańskiego II[1].