Mirosław Sitarz, Wymogi na urząd kanclerza kurii diecezjalnej

Ustawodawca w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r.[1] stanowi: „W każdej kurii należy ustanowić kanclerza […]” (kan. 482 § 1). W związku z powyższą dyspozycją, kanclerz jest organem obligatoryjnym. Biskup diecezjalny jest zobowiązany do jego ustanowienia w swojej kurii[2]. Podstawowym zadaniem kanclerza jest troska o sporządzanie i wysyłanie akt kurialnych oraz strzeżenie ich w archiwum kurii (kan. 482 § 1; kan. 486-491)[3].

Wojciech Góralski, Wykluczenie bonum sacramenti (kan. 1101 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku) w wyroku c. Benedetto Tuzia (Biskup Orvieto-Todi) z 16 maja 2016 roku w procesie skróconym

Mając na uwadze troskę o dobro duchowe, w szczególności o zbawienie, małżonków związanych małżeństwem kanonicznym, którzy następnie rozwiedli się i żyją w nowych związkach (tzw. nieregularnych), i którzy pragną uregulować swój status cywilny na forum kościelnym albo już złożyli w sądzie kościelnym odpowiedni w tym celu wniosek, papież Franciszek dokonał reformy procesu małżeńskiego. Wydane przezeń 15 sierpnia 2015 r. motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus dla Kościoła Łacińskiego oraz motu proprio Mitis et misericors Iesus dla Kościołów Wschodnich, obydwa opublikowane 8 września 2015 r.[1], wprowadziły do dotychczasowego ustawodawstwa kościelnego w prze­dmiocie procesu małżeńskiego wiele daleko idących zmian. Gdy chodzi o Kościół Łaciński, wymienione motu proprio modyfikuje i uzupełnia dotychczasowe regulacje zawarte w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r.[2] (kan. 1671-1691) oraz w Instrukcji Papieskiej Rady Tekstów Prawnych Dignitas connubii z 25 stycznia 2005 r.[3]

Józef Krukowski, Stolica Apostolska wobec komunizmu. Od Benedykta XV do Jana Pawła II

Problematyka relacji między Stolicą Apostolską[1] a państwami komunistycznymi obejmuje szereg zagadnień pragmatycznych i doktrynal­nych. Na wstępie trzeba zwrócić uwagę na tożsamość Stron tych relacji i celów każdej z nich.