Ks. Mirosław Sitarz

Stanowienie prawa polega na tworzeniu nowych norm postępowania lub uchylaniu dotychczas obowiązujących. Jest to proces sformalizowany. Aby powstały akt normatywny mógł stać się częścią obowiązującego prawa, powinien spełniać następujące wymogi: 1) być wydany przez kompetentny organ władzy, który w toku jego ustanowienia postępował zgodnie z przewidzianymi w prawie procedurami; 2) być prawidłowo skonstruowany; 3) zostać podany do wiadomości publicznej w określony prawnie sposób[1].

Ks. Ginter Dzierżon

Wstęp

W kanonicznym porządku prawnym, podobnie jak w innych porządkach, osoby podejmują różnego rodzaju działania. Stąd też wysiłek Prawodawcy zmierza m. in. do tego, aby w procesach legislacyjnych ująć dyspozycje ich dotyczące w zapisach normatywnych. Z aspektu prawnego decyzje jednostek lub grup osób mogą przybrać różny charakter. Dlatego w systemie kanonicznym funkcjonują nie tylko normy regulujące poszczególne obszary ludzkich działań, ale również istnieją w nim normy zawierające założenia generalne co do poszczególnych kategorii ludzkich aktów, zawarte w I Księdze Kodeksu poświęconej „Normom ogólnym”. W niniejszym opracowaniu uwaga zostanie skoncentrowana na dwóch kategoriach aktów, jakimi są: akty kolegialne (kan. 119, n. 1 – 3 KPK) oraz specyficzne akty, o których jest mowa kan. 127 KPK.

Ks. Prof. Józef Krukowski

LAUDACJA wygłoszona dnia 27 maja 2013 r.

 

Eminencjo, Najdostojniejszy Księże Kardynale,

Ekscelencje, Najdostojniejsi Księża Arcybiskupi i Biskupi,

Magnificencje, Wielce Szanowni Goście – Przedstawiciele Świata Nauki i Kultury,

Panie i Panowie, Drodzy Przyjaciele!

Zarząd Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II powierzył mi zaszczytne zadanie, abym uzasadnił przyznanie kard. Zenonowi Grocholewskiemu prestiżowej Nagrody im. Ks. Idziego Radziszewskiego za całokształt działalności w duchu humanizmu chrześcijańskiego. Na wstępie pragnę zauważyć, że moje zadanie jest jednocześnie łatwe i trudne. Jest to zadanie łatwe, ponieważ nasz Laureat jest osobą powszechnie znaną i cenioną; jest najwyższej rangi współpracownikiem trzech kolejnych papieży – Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka; był wybitnym profesorem papieskich uniwersytetów w Rzymie; za swą działalność naukową i organizacyjną był już wielokrotnie nagradzany przez różne gremia na całym świecie. Otrzymał 18 doktoratów honoris causa, nadanych przez uczelnie kościelne i państwowe na kontynencie – europejskim, amerykańskim, afrykańskim i azjatyckim. Otrzymał także wiele nagród kościelnych i odznaczeń państwowych, m.in. od Prezydenta RP Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta z Gwiazdą. Moje zadanie jest jednocześnie bardzo trudne, ponieważ wykonanie go w stopniu wyczerpującym w krótkim czasie jest wprost niemożliwe. Postaram się więc tylko zwrócić Państwa uwagę na najistotniejsze momenty z Jego życia i najważniejsze osiągnięcia Jego działalności publicznej.

Ks. Wojciech Góralski

Listem apostolskim wydanym w formie Motu proprio Quaerit semper z dnia 30 sierpnia 2011 r. (dokument wszedł w życie 1 października tegoż roku)[1] papież Benedykt XVI, modyfikując Konstytucję apostolską Pastor bonus z 28 czerwca 1988 r. papieża Jana Pawła II[2], przeniósł – na drodze wyłączności – niektóre kompetencje Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów do Trybunału Roty Rzymskiej. Chodzi o kompetencje dotyczące postępowania w sprawach o uzyskanie dyspensy od małżeństwa zawartego i niedopełnionego oraz w sprawach o stwierdzenie nieważności święceń.