Mirosław Sitarz

Papież Jan Paweł II w Posynodalnej Adhortacji Apostolskiej Pastores gregis pisząc o biskupach rezygnujących z urzędu stwierdził: Biskupi emeryci to kategoria pasterzy zasługujących na szczególną uwagę ze względu na ich wzrastającą liczbę[1]. Ku nim często biegły myśli Ojców synodalnych i moje myśli podczas liturgii kończącej X Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne.

Zbigniew Jaworski

Biskup diecezjalny  w swojej diecezji czy to terytorialnej czy personalnej[1] posiada władzę zwyczajną, własną i bezpośrednią, która jest wymagana do pełnienia pasterskiego urzędu, z wyłączeniem spraw zastrzeżonych Stolicy Apostolskiej[2]. Władza zwyczajna wynika z urzędu pasterskiego, nie jest to władza delegowana przez papieża. Władza własna tzn. nie zastępcza, sprawowana w imieniu własnym, a nie jakiegokolwiek podmiotu ludzkiego. Władza bezpośrednia polega na tym, iż biskup może ją sprawować bez koniecznych pośredników, co nie znaczy że biskup diecezjalny nie może korzystać z pomocy współpracowników[3]. Władza biskupa diecezjalnego jest ?wszelką władzą?, która jest konieczna do sprawowania urzędu pasterskiego. Jest to konsekwencja sakramentalnego charakteru episkopatu.

Józef Krukowski

Uwagi wstępne

Unia Europejska jest oryginalnym związkiem państw utworzonym w procesie integracji w oparciu o wielostronne traktaty międzynarodowe w celu  zapewnienia pokoju i dobrobytu narodom europejskim. Istota  tej integracji polega na rozwoju prawa unijnego i przebudowie prawa wewnętrznego państw członkowskich w celu dostosowania go do prawa unijnego.